Childhood trauma leads to lifelong chronic illness – so why isn’t the medical community helping patients?

Een interessant verhaal in Huffington post over chronische ziektes, kindertrauma’s en de medische wereld. Dat je het lichaam niet los kunt zien van je hoofd en je omgeving.

Tevens blijkt dat chronisch niet altijd meer levenslang hoeft te zijn! En dat is goed nieuws.

Interessant artikel in Huffington post van Donna Jackson Nakagawa. Writer exploring the science of illness and extraordinary healing. Books: Childhood Disrupted, The Last Best Cure, The Autoimmune Epidemic

Bron: Childhood Trauma Leads To Lifelong Chronic Illness — So Why Isn’t The Medical Community Helping Patients?

“When I was twelve, I was coming home from swimming at my neighbor’s dock when I saw an ambulance’s flashing lights in our driveway. I still remember the asphalt burning my feet as I stood, paralyzed, and watched the paramedics take away my father. It was as if I knew those flashing lights were a harbinger that my childhood was over.

At the hospital, a surgeon performed “minor” elective bowel surgery on my young dad. The surgeon made an error, and instead of my father coming home to the “welcome home” banners we’d painted, he died. The medical care system failed my father miserably. Then the medical care system began to fail me.”

Toen Donna 14 was begon ze flauw te vallen en de dokters dachten dat ze daarmee om aandacht vroeg, dus zei ze er maar niks meer over.

Maar het werd erger en toen ze begin 40 was kreeg ze een auto immuunziekte die haar vanaf haar nek verlamde en ze belandt in het ziekenhuis op de datum dat haar vader jaren geleden overleed. Er er zijn nog meer interessante parallellen.

Toen ze 41 was zat er een arts bij haar bed en hij was de eerste die aan haar vroeg: “Were there any childhood traumas or stressors that might have contributed to the extreme level of inflammation you’re experiencing as an adult?”

Lees de rest van het artikel hier

Follow Donna Jackson Nakazawa on Twitter: www.twitter.com/DonnaJackNak

ABOUT THE SPOON THEORY

Het is ME/CVS awareness week en mijn volgende bijdrage gaat over de briljante SPOON THEORY (in english!). Hierin legt Christine Miserandino dmv een kort en leuk verhaal op een eenvoudige manier uit hoe het leven van iemand met een beperkte hoeveelheid beschikbare energie eruit ziet aan de hand van een specifiek aantal lepels die ze beschikbaar heeft voor die dag. Elke actie die iemand neemt, hoe klein ook, resulteert in het verliezen van een lepel. Interessant en leuk geschreven stuk over een conversatie tijdens een etentje met een vriendin.

Het artikel vind je hier op haar website waar je ook onderstaande pdf (waarvan je hier slechts een stukje mag zien) kunt downloaden.

Hoe ik beter werd van ME syndroom

Hier lees je stukjes uit mijn verleden met ME en hoe ik langzaamaan beter werd

Hier lees je kleine stukjes uit mijn verhaal met ME.

Ik wil je echter graag kort laten zien hoe ik een groot deel van mijn leven gevochten heb om de dag door te komen, met betere en slechte periodes. En hoe ik eindeloos gezocht heb naar mogelijkheden om beter te worden, maar vooral ook hoe ik ontzettend mijn best deed om vooral niet zichtbaar te zijn. Want zomaar vertellen dat ik ME had, daar had ik geen goede ervaringen mee. Totdat het plots een gouden greep bleek. Meer volgt.

‘De hele kamer draait. Ik moet me rustig houden, dan gaat het vanzelf wel weer over, maar nu begint ook mijn hart te razen als een gek. Rustig aan, zeg ik tegen mezelf en als het beter gaat probeer ik heel voorzichtig naar beneden te lopen. Ik neem een deurpost mee. Het lijkt wel of ik dronken ben. Als ik mijn hoofd beweeg komt het beeld er vertraagd achteraan, maar ik moet hier weg. Zelfs met die elastieke benen…’

‘…Achteraf gezien heb ik me zo afgekeerd van mijn lijf en mijn ziekte en me vooral in de beginjaren, toen ik nog niet wist wat er aan de hand was, zo verstopt, dat ik dat natuurlijk ook voor mezelf had gedaan. Ik liet me niet zien omdat ik me enorm schaamde en de vervelende opmerkingen over ‘schop onder je kont’ en ‘iedereen is wel eens moe’, en ‘ben je nu nog niet beter’ en ‘ben je nu nog niet afgestudeerd’, spuugzat was. Steeds maar moeten afmelden omdat ik niet mee kon doen met vrienden maakte die schaamte alleen maar groter. Ik vond mezelf een loser, maar hoefde dat niet zo nodig ook nog eens van een ander te horen…’

‘…Ik werd geplaagd door gruwelijke nachtmerries en pyjama’s die ik twee keer per nacht kon uitwringen. Hartritmestoornissen die me tenminste het gevoel gaven dat ik leefde, duizelingen, elastieke benen, geen kracht om rechtop te zitten, het gevoel dat ik continu onderwater liep, totaal verzuurde benen halverwege de trap, enorm transpireren, bevroren voeten, rillen van de kou onder twee dekbedden midden in de bloedhete zomer, zo ontzettend moe…’

‘…Dus slikte ik rolletjes druivensuiker achter elkaar naast guarana pillen en genoeg oppeppend spul om een paard te doen steigeren, om zoveel mogelijk energie uit een potje te halen. Slaappillen om de slapeloze nacht door te komen, migraine tabletten en heftige opiaat pijnstillers werden mijn dieet. Ik moest en zou door het leven…’

‘…En toen ik het allemaal niet meer zag zitten en op wilde geven begon mijn genezingsproces…’

Ik ontmoette iemand met dezelfde ziekte en zij vertelde over een methode waarbij het van belang is te werken aan je onderdrukte emoties om energie vrij te maken en je immuunsysteem te ontlasten. Nu had ik Tolle gelezen en hij schreef over datgene waar ik zelf diep van binnen al lang in geloofde: mind en body kun je niet van elkaar scheiden want ze beïnvloeden elkaar op alle niveaus. De mind-body-environment-methode kwam daar zo mee overheen dat ik wist dat dit het was: ik moest van binnenuit genezen.

Het werd een heftig proces van zelf empowerment, grenzen stellen, leren weer te voelen en vrede te sluiten met het zo gehate lijf. Ik moest voor mezelf leren zorgen, mensen los gaan laten die mijn grenzen niet respecteerden of die me niet stimuleerden op mijn nieuwe weg naar beter worden. Het was een ongelooflijke uitdaging… conflicten vooral binnen mezelf kwamen aan het licht. Ik had nooit geleerd voor mezelf op te komen of mezelf voor te laten gaan. Ik kende geen grenzen en ik zei nooit ‘NEE’. Met mijn laatste restje reservetank-energie stond ik altijd voor iemand klaar, maar het kwam zelden terug.

Dat moest nu dus anders en daar moest mijn omgeving aan wennen. Natuurlijk ging dat niet zonder slag of stoot, maar ik wist dat dit de enige manier was om een nieuw leven te leiden en beter te worden. Zoals ik het voorheen had gedaan had niet gewerkt en ik kon het ook echt niet meer opbrengen zo door te gaan.

En het had succes: langzaamaan voelde ik dat er iets veranderde in mijn lijf. Ik hoefde niet zoveel meer te gaan liggen en kon steeds langere wandelingen maken.

November 2009 liep ik in Tenerife vulkaan de Teide op en af.

4,5 uur waren we weggeweest, af en toe stilstaan voor een foto, even rusten, genieten van het uitzicht, maar ik had uren gelopen!

Hier lees je nog een stukje verhaal. Meer volgt.

Voor nu vind je hier de methode waarmee ik ook jou graag verder help.

All truth passes through three stages:
First it is ridiculed.
Second it is violently opposed.
Third it is accepted as self-evident.

-Arthur Schopenhauer