ME/CVS: Luister naar je intuïtie en de signalen van je lijf

Het voelt niet goed, ik wil hier niet zijn, maar mijn hoofd zegt dat ik me niet zo druk moet maken, er is toch niks aan de hand, die persoon is toch aardig, hij zegt allemaal leuke dingen, maar die knoop in mijn buik… ik druk het snel weg, want dat heb ik geleerd. Het is een automatisme geworden, want hoe vaak denk ik achteraf wel niet: ik wist het! Ik had het aangevoeld, maar ik heb er niet naar geluisterd. Ik was zo blij en ik voelde me zo goed met al die aandacht.

Ik herken het wel van vroeger, toen mijn hele wezen niet mee wilde gaan met een oudoom. Ik vertrouwde die man voor geen cent, en natuurlijk ging ik ervan uit dat wat ik zag ook door anderen werd gezien. Maar al die anderen zeiden dat het ok was en dat ik altijd van die rare gedachten had. Nou dan zal mijn intuïtie het wel mis hebben, dacht ik.

Niet dus.

Hoe voel je dat nu en welke lichamelijke signalen krijg je dan? Het is belangrijk die te leren herkennen bij jezelf, want ze geven je aan dat er een grens moet worden gesteld. Een grens waarvan je je niet bewust bent, maar die je lijf al heeft aangevoeld voordat het bewijs is geleverd.

Je kunt nog zoveel redenen bedenken om iets toch te doen, iemand anders kan je nog zo proberen over te halen en het kan nog zo logisch klinken allemaal, maar als je lijf Nee zegt, is het Nee.

Denk bijvoorbeeld aan plots een inzinking krijgen.

Je krijgt een knoop in je buik.

Je hebt het gevoel dat er iets niet klopt en je kunt je vinger er niet op leggen. 

Je wordt plots misselijk of je krijgt buikpijn zonder verklaarbare reden.

Je gaat zweten of trillen.

Je krijgt plots keelpijn.

Je krijgt ineens uitslag, of een stijve nek.

Je wordt ziek.

Vul maar aan, wat voel jij?

Het zijn signalen die komen uit je onderbewustzijn en die kun je dus niet weg denken. Niet met positief in het leven staan of een ander perspectief innemen, of door je verhaal te vertellen.
Al deze dingen zijn belangrijk en je hebt ze ook nodig, maar krijg je een signaal van je lijf, dan moet je actie ondernemen.
Als je in een punaise bent gaan zitten kun je nog zo positief de pijn wegdenken, maar haal je die punaise niet uit je bil, dan gaat hij zweren. En zo werkt dat ook met de signalen van je lijf en de emoties die je onderdrukt.

Je lichaam heeft namelijk het gevoel dat het in gevaar is en het moet gerustgesteld worden zodat het niet meer zo hyper alert hoeft te zijn.
Ben je chronisch ziek, dan voel je niet dat je lijf in gevaar is en je onbewustzijn stuurt daarom via de hypothalamus signalen om je er alert op te maken.
Blijf je daar niet op reageren, dan word je ziek. Hartstikke ziek want je lijf raakt uitgeput van al die adrenaline en cortisol (onze stresshormonen) die het moet blijven afscheiden om al dat gevaar te handelen.

Neem je lijf en je symptomen serieus en leer de taal van je eigen lijf zodat je de kans krijgt om weer rust te creëren en beter te worden. Heb je daar hulp bij nodig, dan help ik je graag.

Je bent van harte welkom!

Childhood trauma leads to lifelong chronic illness – so why isn’t the medical community helping patients?

Een interessant verhaal in Huffington post over chronische ziektes, kindertrauma’s en de medische wereld. Dat je het lichaam niet los kunt zien van je hoofd en je omgeving.

Tevens blijkt dat chronisch niet altijd meer levenslang hoeft te zijn! En dat is goed nieuws.

Interessant artikel in Huffington post van Donna Jackson Nakagawa. Writer exploring the science of illness and extraordinary healing. Books: Childhood Disrupted, The Last Best Cure, The Autoimmune Epidemic

Bron: Childhood Trauma Leads To Lifelong Chronic Illness — So Why Isn’t The Medical Community Helping Patients?

“When I was twelve, I was coming home from swimming at my neighbor’s dock when I saw an ambulance’s flashing lights in our driveway. I still remember the asphalt burning my feet as I stood, paralyzed, and watched the paramedics take away my father. It was as if I knew those flashing lights were a harbinger that my childhood was over.

At the hospital, a surgeon performed “minor” elective bowel surgery on my young dad. The surgeon made an error, and instead of my father coming home to the “welcome home” banners we’d painted, he died. The medical care system failed my father miserably. Then the medical care system began to fail me.”

Toen Donna 14 was begon ze flauw te vallen en de dokters dachten dat ze daarmee om aandacht vroeg, dus zei ze er maar niks meer over.

Maar het werd erger en toen ze begin 40 was kreeg ze een auto immuunziekte die haar vanaf haar nek verlamde en ze belandt in het ziekenhuis op de datum dat haar vader jaren geleden overleed. Er er zijn nog meer interessante parallellen.

Toen ze 41 was zat er een arts bij haar bed en hij was de eerste die aan haar vroeg: “Were there any childhood traumas or stressors that might have contributed to the extreme level of inflammation you’re experiencing as an adult?”

Lees de rest van het artikel hier

Follow Donna Jackson Nakazawa on Twitter: www.twitter.com/DonnaJackNak