Hoe ik beter werd van ME syndroom

Hier lees je stukjes uit mijn verleden met ME en hoe ik langzaamaan beter werd

Hier lees je kleine stukjes uit mijn verhaal met ME.

Ik wil je echter graag kort laten zien hoe ik een groot deel van mijn leven gevochten heb om de dag door te komen, met betere en slechte periodes. En hoe ik eindeloos gezocht heb naar mogelijkheden om beter te worden, maar vooral ook hoe ik ontzettend mijn best deed om vooral niet zichtbaar te zijn. Want zomaar vertellen dat ik ME had, daar had ik geen goede ervaringen mee. Totdat het plots een gouden greep bleek. Meer volgt.

‘De hele kamer draait. Ik moet me rustig houden, dan gaat het vanzelf wel weer over, maar nu begint ook mijn hart te razen als een gek. Rustig aan, zeg ik tegen mezelf en als het beter gaat probeer ik heel voorzichtig naar beneden te lopen. Ik neem een deurpost mee. Het lijkt wel of ik dronken ben. Als ik mijn hoofd beweeg komt het beeld er vertraagd achteraan, maar ik moet hier weg. Zelfs met die elastieke benen…’

‘…Achteraf gezien heb ik me zo afgekeerd van mijn lijf en mijn ziekte en me vooral in de beginjaren, toen ik nog niet wist wat er aan de hand was, zo verstopt, dat ik dat natuurlijk ook voor mezelf had gedaan. Ik liet me niet zien omdat ik me enorm schaamde en de vervelende opmerkingen over ‘schop onder je kont’ en ‘iedereen is wel eens moe’, en ‘ben je nu nog niet beter’ en ‘ben je nu nog niet afgestudeerd’, spuugzat was. Steeds maar moeten afmelden omdat ik niet mee kon doen met vrienden maakte die schaamte alleen maar groter. Ik vond mezelf een loser, maar hoefde dat niet zo nodig ook nog eens van een ander te horen…’

‘…Ik werd geplaagd door gruwelijke nachtmerries en pyjama’s die ik twee keer per nacht kon uitwringen. Hartritmestoornissen die me tenminste het gevoel gaven dat ik leefde, duizelingen, elastieke benen, geen kracht om rechtop te zitten, het gevoel dat ik continu onderwater liep, totaal verzuurde benen halverwege de trap, enorm transpireren, bevroren voeten, rillen van de kou onder twee dekbedden midden in de bloedhete zomer, zo ontzettend moe…’

‘…Dus slikte ik rolletjes druivensuiker achter elkaar naast guarana pillen en genoeg oppeppend spul om een paard te doen steigeren, om zoveel mogelijk energie uit een potje te halen. Slaappillen om de slapeloze nacht door te komen, migraine tabletten en heftige opiaat pijnstillers werden mijn dieet. Ik moest en zou door het leven…’

‘…En toen ik het allemaal niet meer zag zitten en op wilde geven begon mijn genezingsproces…’

Ik ontmoette iemand met dezelfde ziekte en zij vertelde over een methode waarbij het van belang is te werken aan je onderdrukte emoties om energie vrij te maken en je immuunsysteem te ontlasten. Nu had ik Tolle gelezen en hij schreef over datgene waar ik zelf diep van binnen al lang in geloofde: mind en body kun je niet van elkaar scheiden want ze beïnvloeden elkaar op alle niveaus. De mind-body-environment-methode kwam daar zo mee overheen dat ik wist dat dit het was: ik moest van binnenuit genezen.

Het werd een heftig proces van zelf empowerment, grenzen stellen, leren weer te voelen en vrede te sluiten met het zo gehate lijf. Ik moest voor mezelf leren zorgen, mensen los gaan laten die mijn grenzen niet respecteerden of die me niet stimuleerden op mijn nieuwe weg naar beter worden. Het was een ongelooflijke uitdaging… conflicten vooral binnen mezelf kwamen aan het licht. Ik had nooit geleerd voor mezelf op te komen of mezelf voor te laten gaan. Ik kende geen grenzen en ik zei nooit ‘NEE’. Met mijn laatste restje reservetank-energie stond ik altijd voor iemand klaar, maar het kwam zelden terug.

Dat moest nu dus anders en daar moest mijn omgeving aan wennen. Natuurlijk ging dat niet zonder slag of stoot, maar ik wist dat dit de enige manier was om een nieuw leven te leiden en beter te worden. Zoals ik het voorheen had gedaan had niet gewerkt en ik kon het ook echt niet meer opbrengen zo door te gaan.

En het had succes: langzaamaan voelde ik dat er iets veranderde in mijn lijf. Ik hoefde niet zoveel meer te gaan liggen en kon steeds langere wandelingen maken.

November 2009 liep ik in Tenerife vulkaan de Teide op en af.

4,5 uur waren we weggeweest, af en toe stilstaan voor een foto, even rusten, genieten van het uitzicht, maar ik had uren gelopen!

Hier lees je nog een stukje verhaal. Meer volgt.

Voor nu vind je hier de methode waarmee ik ook jou graag verder help.

All truth passes through three stages:
First it is ridiculed.
Second it is violently opposed.
Third it is accepted as self-evident.

-Arthur Schopenhauer